FANDOM


Autorstwa Havenite Officera, pomysłu Smokescreena4
Era-osEra-soj
Era-canonverse-darkEra-wt-light

Sojusz Południowych Systemów to państwo znajdujące się na południowych rubieżach centralnej galaktyki Skyriver. Powstałe w wyniku długich walk Sojuszu Południa o niepodległość, wpierw przeciw Sithom, a później przeciw Imperium Galaktycznemu. Zgodnie z zapisami Konstytucji Południa kraj był demokratyczną republiką o silnej pozycji wybieranego przez Zgromadzenie prezydenta, którą to funkcję w 360 roku ABY sprawowała Demir Garthan, przedstawicielka Socjaldemokracji Południa.

Historia

Rewolucja południowa

Świeżo po zrzuceniu sithańskiego jarzma, wiele planet południa Skyriver szybko trafiła do sfer wpływów Imperium lub Republiki Galaktycznej, a pozostałe zaczęły walczyć o schedę po upadłym państwie Sithów. W 320 ABY na zgliszczach upadającego państwa Sithów powstał Sojusz Południa pod przewodnictwem Hareasa Mirruna. Imperialny Sztab Generalny, nie chcąc dopuścić do zbytniego wzmocnienia Republiki zdecydowało się wkroczyć na tereny Południa, a w wielu przypadkach wojska Imperium były witane z radością. Wkrótce jednak stan wojenny, jaki wprowadził generał Evard Bardock, niechęć cywilnych władz Imperium do włączenia Południa pod władzę Imperium i wzrastające niezadowolenie mieszkańców z bycia traktowanymi jak mieszkańcy okupowanej przestrzeni doprowadziły do wybuchu rebelii, która szybko przerodziła się w otwartą wojnę. Początkowe walki, w których imperialna przewaga w sprzęcie i wyszkoleniu wyraźnie dała się we znaki buntownikom, którzy przeszli do partyzantki zdołały jednak rozniecić ogień buntu wśród znacznej części mieszkańców Południa. Przez wewnętrzne konflikty w Imperium (socjaldemokratyczny rząd odmówił wsparcia prywatnej wojny Bardocka) ciężar walk musiały przyjąć na siebie topniejący szybko imperialny korpus ekspedycyjny, miejscowi lojaliści z Unii Lojalistów i mandaloriańscy najemnicy, a rebelianci, którym wydatnego wsparcia udzieliła Republika przeszli do kontrofensywy. Yalen Hoptt, młody peralijski polityk szybko wybił się na czoło buntu dzięki swoim zdolnościom i energii, a gdy negocjacje z generałem Bardockiem zakończyły się fiaskiem, w imieniu rewolucjonistów, dotąd walczących jedynie o pełny akces do Imperium lub wycofanie korpusu ekspedycyjnego ogłosił 21 IX 340 roku ABY powstanie niepodległego Sojuszu Południowych Systemów i przedstawił swój projekt konstytucji dla nowego państwa. Wojna została całkowicie przesądzona w 341 roku ABY, gdy Trzecia Republika oficjalnie uznała niepodległość Południa i wysłała swoją flotę do jego obrony. Imperium, po porażce w bitwie o Peralię uznało niezależność Południa, za wyjątkiem paru lojalistycznych eksklaw, z których najznaczniejszą był Protektorat Morrenhy.

Formowanie państwa

Wolne Południe dysponowało znaczną, lecz rzadko zamieszkaną przestrzenią, co wydatnie utrudniało organizację, lecz niesłabnący zapał Hoptta i grupy podobnych mu młodych, energicznych idealistów doprowadziły do unormowania sytuacji - wprowadziwszy kilka poprawek do konstytucji, zwiększających prerogatywy prezydenta, Hoptt oddał nadane mu na czas wojny stanowisko naczelnika państwa, lecz natychmiast został wybrany przez parlament - Zgromadzenie Południowe - pierwszym prezydentem SPS, zaś Zielone Chusty - jego stronnicy, utworzyli trzon Liberalnej Partii Rozwoju. Przez dwie czteroletnie kadencje poparcie dla rządzącej partii i prezydenta było na niezmiennie bardzo wysokim poziomie, a kraj udało się zorganizować, nie bezkrwawo jednak - próba wykorzystania pacyfizmu socjaldemokratycznych władz Imperium i zajęcia Morrenhy nie udała się, a wojenka z malutkim państwem nie przyniosła sukcesów, a niezadowolenie Republiki z naruszania rozejmu sprawiły, że SPS zaprzestało prób zajęcia lojalistycznych bastionów. W 350 roku ABY mocno wyczerpany już Hoptt pod naciskiem bliskich ustąpił z kandydowania do następnej kadencji, udając się na emeryturę, służąc jedynie w doradczej roli swojej następczyni na stanowisku prezydenta - Demir Garthan z Socjaldemokracji Południa. W chwili jego ustąpienia ze stanowiska, młode państwo było już dobrze zorganizowane, a dzięki liberalnej polityce ekonomicznejj i wsparciu Republiki znacznie rozwinęło się gospodarczo, rozpoczęte i prawie sfinalizowane reformy armii zreorganizowały ją z luźnej zbieraniny systemowych milicji do regularnej, znacznej siły, wciąż słabszej niż imperialni, porządkowi czy republikańscy odpowiednicy, ale zdolnej stawić im odpór.

Cisza przed burzą

Socjaldemokraci, dokooptowani do władzy z powodu słabnącego powoli poparcia dla liberałów sprawili, że większy nacisk został położony na rozwój większych, strategicznych gałęzi gospodarki, co przyniosło wydatne rezultaty - w 358 ABY Peralia, mimo, iż ciągle pozostawała w tyle za największymi centrami przemysłowymi, stała się znacznym ośrodkiem przemysłu stoczniowego, a mimo zahamowania wzrostu drobnych przedsiębiorstw, które za jedynowładztwa liberałów wyrastały jak grzyby po deszczu, ogólny bilans ekonomiczny wyszedł na plus - mimo antymilitarystycznych poglądów obu rządzących partii, zdecydowano się na rozwój floty Południa, tym razem jednak wybrawszy rodzime stocznie zamiast importowanych z Republiki jednostek - powstałe w ten sposób gwiezdne niszczyciele typu Justice I, krążowniki typu Peralis i fregaty typu Rancor były konstrukcjami konkurencyjnymi z liniowymi jednostkami sąsiadów, czasem nawet je przewyższając, lecz wchodziły do służby powoli - trzon floty ciągle stanowiły jednostki kupione od Republiki, imperialnych i neutralnych stoczni oraz zdobyte w trakcie wojny o niepodległość okręty. Zaczęty w 356 roku ABY program zbrojeniowy był niezwykle szczęśliwym trafem, gdyż już dwa lata później, po śmierci imperatora Trumana I Stercy'ego władzę w Imperium objął znacznie mniej pacyfistyczny monarcha - dawny gubernator Eriadu, Geist I Paige-Tarkin, a socjaldemokratyczny rząd stracił mandat zaufania, zastąpiony przez koalicję centrystów, konserwatystów i konserwatywnych liberałów. Remilitaryzacja Imperium, a także jego agresywna polityka, szczególnie wobec Sojuszu Południowych Systemów szybko wzbudziła niepokój na Południu - z emerytury wrócił nawet Yalen Hoptt, obejmując tekę ministra spraw zagranicznych w rządzie, lecz nawet on nie zdołał zmniejszyć napięcia. Na przełomie pierwszego i drugiego kwartału 360 roku ABY kryzys osiągnął apogeum - prom Rage'a Vicksa, wielkiego mistrza Zakonu Jedi został zestrzelony przez sithańskich agentów, a wina w oczach społeczności międzygalaktycznej spadła na Imperium, szczególnie, że to, przez ostatnie dwa lata prowadziło dziwną wojnę, prowokując zbrojne incydenty na granicach z Republiką i Sojuszem, na przykład przymykając oko na przemyt prowadzony przez imperialnych obywateli, powołując się na wolność handlu, przechwytując siły SPS i Republiki, gdy te próbowały prowadzić pościg w przestrzeni Imperium. Mimo uspokajających zapewnień rządu, że do wojny jest daleko, można było wyczuć, że ta się zbliża.

Ustrój

Sojusz Południowych Systemów był zdecentralizowaną republiką, z dominującą rolą prezydenta i regionalnych władz, co powodowało częste dylematy klasyfikacyjne - czy kraj ten było prezydencką republiką o szerokich prerogatywach samorządów regionalnych, czy federacją o nadzwyczaj mocnej pozycji głowy państwa. Prezydent wybierany był na czteroletnią kadencję przez jednoizbowy parlament, Zgromadzenie Południowe, w którym każdy sektor dysponował trzema mandatami, na które kandydaci byli wybierani w ordynacji proporcjonalnej na również czteroletnią kadencję. Parlament dysponował wprawdzie władzą ustawodawczą, a sądownictwo było niezależne od władz, ale prezydent, dzięki prawu do wydawania dekretów z mocą ustawy, wetowania propozycji parlamentu, oraz temu, że to on powoływał rząd, a do unieważnienia jego decyzji lub wyboru potrzeba było 75% głosów Zgromadzenia, praktycznie rządził państwem. Poza prezydentem, władzę wykonawczą posiadała zajmująca się codziennymi sprawami kraju Rada Ministrów, będąca oficjalnym rządem SPS była powoływana przez głowę państwa, i zgodnie z propozycjami Hoptta była dość szczupła - zawierała tylko sześć departamentów:

  • Ministerstwo Spraw Zewnętrznych, zajmujące się dyplomacją oraz w ograniczonym stopniu wywiadem i kontrwywiadem dyplomatycznym.
  • Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, zajmujące się utrzymywaniem porządku w kraju, to jemu podlegał wywiad.
  • Ministerstwo Finansów, zajmujące się sprawami gospodarczymi kraju, polityką ekonomiczną i zbieraniem podatków.
  • Ministerstwo Obrony, zajmujące się siłami zbrojnymi i w ograniczonym stopniu wywiadem i kontrwywiadem wojskowym.
  • Ministerstwo Oświaty, zajmujące się sprawami edukacji w państwie.
  • Ministerstwo Zdrowia, zajmujące się sprawami publicznego zdrowia.

Siły Zbrojne

Siły Zbrojne Sojuszu Południowych Systemów to podzielone na trzy gałęzie wojsko SPS:

  • Marynarka Wojenna, odpowiedzialna za prowadzenie walk w kosmosie, najsilniejsza i najbardziej dofinansowana z gałęzi, z uwagi na to, że to na niej spoczywa większość obowiązków w trakcie wojny. Na imperialną modłę zorganizowano oddziały Marines, podległych Marynarce żołnierzy przystosowanych do walki w stanie nieważkości, broniących okrętów i dokonujących abordażów.
  • Armia, zajmująca się prowadzeniem walk w atmosferze, zarówno obroną planet przed inwazjami, jak i dokonywaniem desantów na obce światy i ich okupacją. Istniało wiele wyspecjalizowanych jednostek armii, przystosowanych do różnych warunków panujących na planetach.
  • Gwardia Narodowa, regionalne wojska, podległe samorządom, mające zwykle za zadanie bronić swojej planety przed piratami, słabszymi siłami inwazyjnymi, pomagać w usuwaniu skutków kataklizmów. Rzadko dysponowały ciężkim sprzętem, jeszcze rzadziej flotą, lecz niektóre, jak Gwardia Narodowa Peralii miały świetne standardy wyszkolenia i wyposażenia, a także dumną historię służby, przewyższając wiele frontowych oddziałów.

Symbole narodowe

Godło

Godłem Sojuszu na mocy Konstytucji ustanowiono feniksa dawnego Sojuszu Rebelii, symbol oporu wobec opresyjnej władzy, złotego w czarnym polu, otoczonego piętnastoma złotymi gwiazdami, symbolizującymi opór piętnastu systemów, które jako pierwsze powstały przeciw sithańskiemu panowaniu. Symbol ten był w użytku jako znak południowych patriotów już od początków walk przeciw Sithom, i został zaadaptowany na godło, jako najlepiej oddający ducha młodego państwa.

Flaga

Konstytucja ustanowiła flagą państwa Południa prostokąt o bokach o proporcji 16:9, podzielony horyzontalnie na trzy pasy, odpowiednio czarny, złoty i czarny, zaś w centrum flagi umieszczone zostało godło SPS.

Hymn

Hymnem SPS była skomponowana przez Charl-Topha Garboska, peralijskiego muzyka pieśń Zielone mundury, napisana w trakcie rewolucji południowej. Tytuł, jak i wielokrotnie wspomniane w tekście zielone mundury były standardowym wyposażeniem peralijskiej Gwardii Narodowej, a następnie zaadaptowała je znaczna część regimentów Armii SPS, zaś piętnaście gwiazd odnosi się do godła kraju.

Dzień, w którym powstaną barykady

Ja po tej, Ty po tamtej stronie

Dzień w którym rozlegną się strzały

I staniemy się znowu swobodni

I staniemy się znowu swobodni


My nosimy zielone mundury

Naszym znakiem piętnaście gwiazd

My nosimy zielone mundury

Naszym znakiem piętnaście gwiazd


Dzień, w którym powstaną barykady

Ja po tej, Ty po tamtej stronie

Dzień w którym rozlegną się strzały

I staniemy się znowu swobodni

I staniemy się znowu swobodni


Lecz my nie będziemy spokojni

Nie będziemy bezbronni i bierni

Weźmiemy co będzie pod ręką

I staniemy po stronie Rebelii

I staniemy po stronie Rebelii


Gdzie wtedy schowacie swe twarze?

Gdzie wtedy schowacie swe twarze?

My nosimy zielone mundury

Naszym znakiem piętnaście gwiazd

My nosimy zielone mundury

Naszym znakiem piętnaście gwiazd